Αγαπητέ φίλε,Γιώργο Γαβριήλ.

0
1259

Σήμερα κάτω από την κοινοποίηση κάποιου άρθρου μας,λάβαμε αυτό το σχόλιο,του πρωην Δημάρχου Ωρωπίων,Γιώργου Γαβριήλ.Επειδή τρέφουμε ιδιαίτερα αισθήματα σεβασμού και αγάπης απέναντι του και επειδή εκτιμούμε πάντα τα όσα λέει,θεωρήσαμε πως θα έπρεπε να τοποθετηθούμε πάνω στα γραφομενά του,με μια ανοιχτή Επιστολή.Άλλωστε του έχουμε προαναγγείλει κάτι τέτοιο.Πάμε λοιπόν:

Αγαπητέ φίλε Γιώργο Γαβριήλ.

Στο ξεκίνημα του σημειώματος σου,μας αποκαλείς βερμπαλιστές.Να εξηγήσουμε πριν προσωρήσουμε,τι ακριβώς σημαίνει βερμπαλισμός.

«Η χρήση πομπωδών λέξεων και εκφράσεων χωρίς νόημα προς εντυπωσιασμό του ακροατηρίου»

Δεν θα μπω στον κόπο,να αποδείξω πως δεν είμαι βερμπαλιστής.Όχι δεν θα το κάνω.Και ξέρεις γιατί Δήμαρχε;Γιατί πιστεύω,πως κανένας άνθρωπος,από όλους εμάς,που με τον έναν ή άλλο τρόπο,ασχολούμαστε με τα κοινά,δεν έχουμε αποφύγει τον πειρασμό και έχουμε υποκύψει κοιόλας να γίνουμε κάποιες στιγμές βερμπαλιστές.Με πρώτον και καλύτερο εσένα φίλε Δήμαρχε,που όταν ήθελες,γινόσουν ο μεγαλύτερος βερμπαλιστής της Ιστορίας.Και τα κατάφερνες περίφημα σε αυτό Δήμαρχε.Το έπειθες το ακροατήριο και με το παραπάνω.Σε όλους όσους μεγαλώσαμε εδώ στο λιμάνι και δεν μας έφερε αναγκαστικά ο Καλικράτης,μένουν για πάντα στην μνήμη,οι αμίμητοι βερμπαλιστικοί διάλογοι-καυγάδες,με τον έταιρο υπέροχο βερμπαλιστή Σπυρίδωνα Μέξη.Άρα το ένα νομίζω πως το κλείσαμε.Πάμε παρακάτω.Λες πως συνέχεια λέμε,«πως όλοι μας κατατρέχουνε κακούργα κοινωνία»,προκειμένου να κερδίσουμε συμπάθειες.Πότε ακριβώς υποστηρίξαμε εδώ κάτι τέτοιο;Είναι άλλο να αποκαλύπτουμε κάποιους οι οποίοι καθημερινά αναλώνονται προκειμένου να μπλοκάρουν ,ότι πάει να γίνει και άλλο,πως αυτοί οι τύποι μας κατατρέχουνε.Τους εαυτούς τους κατατρέχουνε και μόνο.Εμάς καθόλου.Στην συνέχεια καταλήγεις στο περίφημο θέμα,της κακομεταχείρισης από εμάς,του κυρ Σπύρου με στόχο μάλιστα όπως αφήνεις να εννοηθεί,να πλήξουμε το ηθικό του.Πρώτα από όλα το ηθικό του κυρ Σπύρου δεν θίγεται με τίποτα.Είναι παντός καιρού και έχει προσαρμοστικότητα,χιλίων χαμαιλεόντων.Άρα Δήμαρχε,μην τον κλαις αυτόν.Πάμε παρακάτω.Έχω κρατήσει αρκετές σελίδες,από εκείνες τις αμίμητες Μάχιμες Πόλεις,των χρυσών εποχών,των αρχών της δεκαετίας του 2000.Θέλεις να σου τους δώσω,να θυμηθείς πόσο υπέροχα,δημοκρατικά,σχεδόν «ερωτικά» θα έλεγα,σε «περιποιείται»;Δεν χρειάζεται να το κάνω βεβαίως,γιατί γνωρίζω,πως εσύ τα θυμάσαι καλύτερα από μένα.Και έπειτα μήπως θυμάσαι,την βοήθεια που αφειδώς σου προσέφερε,διαλύοντας τον συνδυασμό σου,με την αποχώρηση του εκλεκτού πνευματικού του παιδιού,του  Ανδρέα,του ειδικού αγορητή;Αν δεν τα θυμάσαι,που τα θυμάσαι,είμαι πρόθυμος να στα θυμίσω εγώ.Δεν έχει ανάγκη λοιπόν αυτός Δήμαρχε.Και λίγα του κάνουμε.Και να σου πω και κάτι άλλο πιο προχωρημένο;Καλό του κάνουμε.Διαφήμηση.Και φυσικά αυτός έχει τον τρόπο να την εξαργυρώσει.Μετά Δήμαρχε με απογειώνεις πραγματικά,όταν λες την υπέροχη φράση:Η Ειρωνεία δεν είναι αντιπαράθεση,είναι μέθοδος!!!!!!!Αυτό και αν το ξέρεις καλά Δήμαρχε.Σε έχω παρακολουθήσει δεκάδες φορές ,να απογυμνώνεις και να αφοπλίζεις συνομιλητές σου,με την απλή επίκληση της ειρωνείας.Θεωρώ πως σε αυτό είσαι από τους κορυφαίους που έχω γνωρίσει.Και φυσικά πάντα το κάνεις,όχι με κακία,αλλά για να πετύχεις να επικρατήσει η άποψη σου.Μακάρι να μπορούσαμε να το κάναμε όλοι.Και στο κλεισιμό σου,εκεί πια με στέλνεις πραγματικά.Λες λοιπόν να το πάρουμε αλλιώς και έτσι,εκτός από οπαδούς,θα κερδίσουμε και αγάπη.Και αναφέρεις σαν παράδειγμα,τις δυο δικές σου θητείες,Κοινοτάρχης στα Νέα Παλάτια(σαν να λέμε κοινοτάρχης στον Παράδεισο) και Δήμαρχος,του Δήμου Ωρωπίων,που άρχιζε από την γωνία του Αλέκου(Αίθριο) και έφτανε μέχρι τα Πηγαδάκια.(σαν να λέμε Δήμαρχος στην Εδέμ).Δήμαρχε ασύγκριτα τα μεγέθη.Απέχουν μίλια αμέτρητα.Σου θυμίζω πως όταν τέλειωναν τα Κοινοτικά ή τα Δημοτικά Συμβούλια,όλοι καταλήγατε(με),στην Πιτσαρία του φίλου μας του Κώστα(!!!!!!!!!!!!!!!)και αυτό ήταν όλο…Τέλος…..Ξέρεις γιατί;Γιατί την αγάπη δεν χρειάζεται να την δημιουργήσουμε.Υπήρχε από μόνη της.Γνωριζόμαστε όλοι από παιδιά.Ξέραμε ο ένας τον άλλο και μέσα από τις κόντρες μας,βγαίναμε πιο ενωμένοι και πιο αγαπημένοι.Ξέχασε τα αυτά Δήμαρχε.Δεν υπάρχουν πια.Μαζί με την παγκοσμιοποίηση,ήρθε και ο Καλλικράτης.Και διέλυσε,εκτός από την δικιά μας και τις άλλες όμορες,όμορφες, μικρές κοινωνίες,που ζούσαν ακριβώς όπως εμείς.Δύσκολη η αγάπη,στο τερατούργημα που λέγεται Δήμος Ωρωπού Δήμαρχε.Άστο.

Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα Δήμαρχε,θα εξεκολουθήσω να πιστεύω πως ότι λές,το λες με την καρδιά σου και αγωνιώντας,για το μέλλον αυτού του τόπου,που επί σειρά ετών υπηρέτησες.Και το ότι σε αυτή τη φάση διαφωνούμε και αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις διαφορετικά,για μένα δεν λέει τίποτα.Πάντοτε άλλωστε χαιρόμουν τις διαφωνίες μαζί σου.Πράγμα που νομίζω πως το ξέρεις.Διαφωνούμε λοιπόν Δήμαρχε,αλλά επειδή ερχόμαστε από αλλού,αγαπιόμαστε.Βλέπεις η αγάπη,δεν δωρίζεται,ούτε κληρονομείται,κερδίζεται και τεκμηριώνεται με το πέρασμα των χρόνων.

Με φιλία και σεβασμό

Ο ΓΥΛΟΣ

 

 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here