Ο Γιάννης Σταύρου είναι πρώτα άνθρωπος με καρδιά και αισθήματα και μετά πολιτικός.

0
956
Με έκπληξη, ομολογούμε και ιδιαίτερο προβληματισμό, διαβάσαμε την
ανεξαρτητοποίηση (έστω και προσωρινή), του ιδιαιτέρως συμπαθή σε εμάς,
Σταύρου Γιάννη, χθες στα τοπικά sites της περιοχής μας.
Έκπληξη για εμάς, διότι, ο Γιάννης, τίμησε την σελίδα μας από την αρχή,
παραθέτοντας μας προσωπική επιστολή-συνέντευξη, που περιέγραφε το έργο
που συντελείται καθημερινά στην ΚΕΔΩ, και στο κοινωνικό συσσίτιο. Και μέσα
από αυτήν την συνέντευξη, αντιληφθήκαμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα
πραγματικό άνθρωπο. Έναν στυλοβάτη της κοινωνικής μέριμνας που μπορεί
να έχει στις τάξεις της μια δημοτική αρχή που νοιάζεται για τον συνάνθρωπο.
Ήταν, και είναι θέλουμε να πιστεύουμε ο άνθρωπος, που έχει
προσωποποιήσει το ανθρώπινο κοινωνικό πρόσωπο του Δήμου, παρέχοντας
τις υπηρεσίες του, στο ευαίσθητο αυτό κομμάτι. Είναι ο άνθρωπος που ζει
από κοντά τα προσωπικά σοβαρά προβλήματα των οικογενειών, που
προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση και την καθημερινή
φτώχεια, με αξιοπρέπεια και παρρησία. Είναι ο άνθρωπος που μπαίνει σε
κάθε σπίτι που αντιμετωπίζει το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας, του
αποκλεισμού και της περιθωριοποίησης, που έχουν οδηγηθεί πολλοί
συνάνθρωποί μας. Η τελευταία βοήθεια στον δημότη, με τις ελάχιστες, αλλά
αναγκαίες καθημερινές ανάγκες του, αυτές της αξιοπρεπούς ανθρώπινης
διαβίωσης.
Και δεν του αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Δεν του ταιριάζει προσπάθεια
σπίλωσης και εξευτελισμού, από ορισμένες σελίδες «ενημέρωσης».
Πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι, και το καθημερινό συναισθηματικό φορτίο,
με τα τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, είναι μεγάλο.
Ο Γιάννης είναι ένας απλός άνθρωπος σαν και αυτούς που συναντούμε
καθημερινά στην ζωή μας. Ακριβώς αυτός ο συναισθηματικός του κόσμος,
που δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί, όχι μόνο ο ίδιος αλλά και όλοι μας, και
είναι το πρώτο του κριτήριο για την λήψη κάποιων αποφάσεων. Αυτός
ακριβώς ο ψυχισμός του, τον οδηγεί στο λειτούργημα που επιτελεί.
Καμιά φορά ίσως νοιώθει πως τα πράγματα δεν λειτουργούν όπως πρέπει.
Ίσως πως δεν κατάφερε να βοηθήσει, όσο πραγματικά ήθελε. Δεν πρόσφερε
αυτό που είναι αναγκαίο και επιβεβλημένο, έτσι ώστε να χαρίσει ακόμα ένα
χαμόγελο. Και αυτό του δημιουργεί πίεση. Του δημιουργεί ένα δυσανάλογο
φορτίο, που δεν μπορεί να επιλύσει. Να προσφέρει το μέγιστο των
δυνατοτήτων του. Αυτό που κάνει δηλαδή, καθημερινά. Και δεν μπορεί…..
Και τότε δεν υπάρχουν πολιτικές. Δεν υπάρχουν αναβλητικότητες. Δεν υπάρχει
διαδικασία. Και όταν νοιώθει πως δεν μπορεί να προσφέρει, απλά νοιώθει

ανίκανος. Και επιλέγει την φυγή. Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις που
κατακλύζουν το μυαλό ενός ανθρώπου της προσφοράς. Και αυτό ακριβώς
έκανε.
Προς χαρά βεβαία των άσπονδων φίλων του, που προσπάθησαν να
οικειοποιηθούν, ακόμα μια «φυγή» από την ομάδα του Δημάρχου. Έτσι με
χαρά του συνέταξαν επιστολή παραίτησης, τον «όπλισαν» με λογύδρια και
κουβέντες «υψηλής πολιτικής», προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν το
γεγονός, από την σκοπιά που εξυπηρετούσε τους ίδιους μελλοντικά. Και είχαν
έτοιμο το σκηνικό στημένο, στο χθεσινό συμβούλιο. Οι κάμερες ανά χείρας,
βλέμματα γεμάτα ικανοποίηση, και «επαγγελματίες» πολιτικούς καθοδηγητές,
που βγάζουν Δημάρχους, έτοιμους να κατασπαράξουν τον επικεφαλή και την
Δημ. Αρχή του, για τους λόγους που «έδιωξαν» τον Γιάννη.
Ο χλευασμός, τα ειρωνικά χειροκροτήματα, οι φωνασκίες, οι κατηγορίες για
διαφόρους χειρισμούς, και το κυριότερο, η απαξίωση στο πρόσωπο του και οι
προσβλητικές κουβέντες από τους εφήμερους φίλους του, πήραν θέση, όταν ο
Πρόεδρος διάβασε την ανάκληση της απόφασής του.
Και ο Δήμαρχος ήταν εκεί να στηρίξει τον συνεργάτη του μιλώντας μέσα από
την κάρδια του. Μίλησε για τον Γιάννη, που όλοι μας γνωρίζουμε. Αυτόν που
διαφέρει από τους αποχωρήσαντες συμβούλους, που με ιδιοτέλεια και καθαρά
προσωπικούς λόγους επέλεξαν να φύγουν, και κάποιοι ήθελαν να τον
ταυτίσουν. Μίλησε για την καρδιά του Γιάννη που μόνο ο ίδιος γνωρίζει
προσωπικά, και ήταν βέβαιο πως δεν θα χαλούσε, με καμιά του πράξη.
Πολύ απλά γιατί ο Γιάννης δεν είναι σαν κάποιους όψιμους πολιτικούς άνδρες
της περιοχής μας. Κάποιους που νομίζουν πως είναι αναντικατάστατοι και
ωφέλιμοι, σε ένα κοινωνικό σύνολο που δεν πρόσφεραν ποτέ, τουναντίον
στέρησαν και χρέωσαν οικονομικά, κοινωνικά, ψυχικά, ανθρώπους και
οικογένειες, με τις πράξεις τους.
Και είναι σήμερα ακόμα εδώ, να προσπαθούν να πείσουν, ξεχνώντας τις
προηγούμενες διοικητικές ανακολουθίες τους, την παθητική τους διάθεση
γεμάτη υποτέλεια, προς τα πρόσωπα που τους ανέδειξαν, και σήμερα να
βρίζουν, για να πείσουν τους ελάχιστους εναπομείναντες.
Αυτός ο δρόμος είναι μοναδικός και εύκολος. Και τον έχουν επιλέξει οι
συγκεκριμένοι, μην γνωρίζοντας πως είναι αδιέξοδος. Και αυτή η επιλογή δεν
ταιριάζει στον Γιάννη. Πολύ απλά, γιατί ο Γιάννης είναι άλλος άνθρωπος.
Άνθρωπος που αναγνωρίζει, με ήθος, με προσωπικότητα και πάνω από όλα
με καρδιά…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here