ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 45 χρόνια μετά……..

0
513
Το πρωί της 16 Νοεμβρίου βρεθήκαμε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο
Σκάλας Ωρωπού και Νέων Παλατίων που γιορτάστηκε η
καθιερωμένη Γιορτή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Με μια
παράσταση βασισμένη στα γεγονότα της εποχής και μια ιστορική
αναδρομή των καταστάσεων που μας οδήγησαν στην χούντα των
συνταγματαρχών έως και την παλινόρθωση της Δημοκρατίας, οι
μικροί μαθητές της 5ης και 6ης τάξης απέδωσαν θαυμάσια την
δύσκολη αυτή περίοδο που έζησε η πατρίδα μας.
Τόσο μέσα από την παρουσίαση του χρονικού της εξέγερσης, όσο
και μέσα από το θεατρικό και τα τραγούδια που ακούστηκαν,
αναδείχτηκε η διαχρονικότητα των μηνυμάτων για ψωμί, Παιδεία,
Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη. Αναδείχτηκε
επίσης η σημασία της καλλιέργειας αξιών στα παιδιά που
προσδοκούν έναν καλύτερο κόσμο.
Για τα γεγονότα της ημέρας και το σκοπό του εορτασμού
ενημέρωσε η Διευθύντρια κ.Κυριακίδη Ανθίππη-Πεππίτα που είχε
ετοιμάσει και τη σχετική παρουσίαση. Στη συνέχεια η Ε΄ τάξη και η
ΣΤ΄ σε συνεργασία παρουσίασαν το θεατρικό δρώμενο με τη
Δικτατορία να στέλνει τα όργανά της να φυλακίσουν τη Δημοκρατία
και να τρομοκρατήσουν τον κόσμο. Η αντίδραση όμως του λαού
λυγίζει τη σκληρότητα και η ανθρωπιά επικρατεί με αποτέλεσμα να
επιστρέψει η Δημοκρατία.
Συγχαρητήρια στα παιδιά και στις δασκάλες τους…
Πως φτάσαμε στα γεγονότα του Πολυτεχνείου:
Η ιστορική λήθη είναι επικίνδυνη για τα έθνη – άλλο τόσο είναι
επικίνδυνη η παραμορφωτική υπερμνησία και η επιλεκτική
ανάσυρση συγκεκριμένων γεγονότων.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η
κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε
την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών, η οποία από τις 21
Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη
χώρα μας.
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος έβαλε την Ελλάδα στον «γύψο»,
ξεκινώντας μια επταετία κατά την οποία η στρατιωτική δικτατορία
κατάργησε όλες τις πολιτικές ελευθερίες και οι φυλακίσεις, τα
βασανιστήρια και οι εξορίες έγιναν καθημερινό φαινόμενο για

κάθε Έλληνα.

Από την αρχή του 1973 οι φοιτητές βρίσκονταν σε αναβρασμό.
Στις 5 Φεβρουαρίου οι φοιτητές του Πολυτεχνείου αποφασίζουν
γενική αποχή από τα μαθήματά τους. Η Χούντα απαντά στις 13
Φεβρουαρίου με τη δημοσίευση του νομοθετικού διατάγματος
1347, με το οποίο δινόταν η δυνατότητα στον Υπουργό Εθνικής
Άμυνας να ανακαλεί τις αναβολές στράτευσης των φοιτητών που
απείχαν από τα μαθήματά τους. Αυτό αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της
επελθούσας φοιτητικής έκρηξης.
Την ίδια ημέρα και την επομένη γίνεται συγκέντρωση και
διαδήλωση μέσα στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η Αστυνομία
παραβιάζει το πανεπιστημιακό άσυλο, εισβάλλει στο Ίδρυμα και
συλλαμβάνει 11 φοιτητές που τους παραπέμπει σε δίκη. Σχεδόν
αμέσως και παρά τις αντιδράσεις, 88 φοιτητές έλαβαν φύλλο
πορείας για να παρουσιαστούν στο στρατό.
Στις 21 Φεβρουαρίου 1973, 4.000 φοιτητές καταλαμβάνουν το
κτίριο της Νομικής Αθηνών στην οδό Σόλωνος.
Από την ταράτσα του κτιρίου καλούν το λαό της Αθήνας να
συμπαρασταθεί στον αγώνα τους για δημοκρατικές ελευθερίες και
απαγγέλλουν τον όρκο: «Εμείς οι φοιτηταί των Ανωτάτων
Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ορκιζόμαστε στ’ όνομα της ελευθερίας
να αγωνισθούμε μέχρι τέλους για την κατοχύρωση: α) των
ακαδημαϊκών ελευθεριών, β) του πανεπιστημιακού ασύλου, γ) της
ανακλήσεως όλων των καταπιεστικών νόμων και διαταγμάτων».
Οι πρυτανικές αρχές ανέχονται σιωπηρά την κατάληψη, χωρίς να
ζητήσουν την επέμβαση της αστυνομίας. Πολιτικοί, πνευματικοί
άνθρωποι, ακόμη και στρατηγοί εν αποστρατεία σπεύδουν να
υπερασπιστούν τους φοιτητές.
Το βράδυ της επόμενης ημέρας (22 Φεβρουαρίου) άρχισε η
αποχώρηση των καταληψιών, με την κάλυψη χιλιάδων
διαδηλωτών, που κατέκλυσαν τους δρόμους γύρω από τη Νομική.
Ωστόσο, υπήρξαν συγκρούσεις με την αστυνομία και
παρακρατικούς, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις
διαδηλωτών.
Η λαϊκή συμπαράσταση εμψύχωσε τους φοιτητές, που
προχώρησαν και σε δεύτερη κατάληψη της Νομικής (20 Μαρτίου
1973).
Αυτή τη φορά, οι πρυτανικές αρχές ζήτησαν την επέμβαση της
αστυνομίας και η κατάληψη τελείωσε με δεκάδες τραυματίες και
συλλήψεις φοιτητών και διαδηλωτών. Όμως, ο δρόμος για το
Πολυτεχνείο (17 Νοεμβρίου 1973) είχε ανοίξει.

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973

Το πρωί στο Πολυτεχνείο ξεκινάει φοιτητική συγκέντρωση με
αίτημα να δοθεί άδεια για την πραγματοποίηση Γενικών
Συνελεύσεων. Εκατοντάδες φοιτητές της Αθήνας καταλαμβάνουν
το Πολυτεχνείο.
Σύνθημά τους: ΨΩΜΙ- ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΕΘΝΙΚΗ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.
Συγκροτείται Συντονιστική Επιτροπή απ΄ όλες τις σχολές για να
αποφασίσουν τη συνέχεια του αγώνα. Από υλικά που βρίσκουν
στις αίθουσες κατασκευάζουν έναν μικρό ραδιοφωνικό πομπό, ο
οποίος εκπέμπει στους 1050 χιλιόκυκλους. Από τον πομπό αυτόν
και τα μεγάφωνα που στήνουν στο προαύλιο μεταδίδουν
συνθήματα και τραγούδια.
Από νωρίς το απόγευμα επικρατεί ένας ηλεκτρισμένος διάχυτος
πανικός στους δρόμους, στα βιαστικά βήματα των περαστικών,
στα γεμάτα καφενεία. Μισόλογα και γρήγορες κοφτές κινήσεις.
Αποφάσεις που παίρνονται σε μια μόνο στιγμή μέσα.
«Ο εκφωνητής» ποίημα του Λουκά Θεοδωρακόπουλου
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη φωνή σου
γενναίο παιδί:
Εδώ Πολυτεχνείο!
Εδώ Πολυτεχνείο!
Σας μιλάει ο σταθμός
των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών
των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων!
Πέμπτη 15 Νοέμβρη 1973
Η κατάληψη αποτελεί πόλο έλξης τού λαού της Αθήνας που
αρχίζει να συρρέει στο Πολυτεχνείο. Μπροστά από την κύρια πύλη
και τους γύρω δρόμους μαζεύονται δεκάδες χιλιάδες λαού αλλά και
μαθητές που έρχονται κατευθείαν από τα σχολεία τους. Ως τις 9.30
το βράδυ η κατάληψη έχει πυκνώσει ενώ ο λαός φωνάζει
αντιαμερικανικά και αντιχουντικά συνθήματα. Οι συγκεντρωμένοι
παραμένουν όλη τη νύχτα για συμπαράσταση στους φοιτητές της
κατάληψης του Πολυτεχνείου. Ο κόσμος φέρνει τρόφιμα, φάρμακα
κλπ.
Σε διάστημα λίγων ωρών έγιναν όλα όσα θα χρειάζονταν μία
βδομάδα για να χωρέσουν άνετα με κανονική εξέλιξη των
γεγονότων.
Οι αγρότες από τα τα Μέγαρα ξεκινούν με τα πόδια για την Αθήνα.
Στο Αιγάλεω γίνονται επαναστατικές εκδηλώσεις και ακολουθούν

παρόμοιες στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Όλη η

Ελλάδα συμπαρίσταται στους ελεύθερους αγωνιζόμενους
φοιτητές.
16 Νοέμβρη 1973
Πάνω από 150.000 άνθρωποι είναι γύρω από το Πολυτεχνείο και
βροντοφωνάζουν με τους ελεύθερους φοιτητές «Κάτω η χούντα, η
χούντα θα πέσει απ’ τον λαό».
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία
αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να
χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης
συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών
από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από του
Γουδή προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς
Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του
ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική
πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε
διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.
Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοέμβρη το άρμα που βρισκόταν
απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε
πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία
κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την
ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών
και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν
τουςφοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν
να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν
αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν
βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί
συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην
ΕΣΑ.
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17
Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη
Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι,
ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι
νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που
διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων
της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου
τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ
περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να
διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε

νοσοκομείο.

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο,
αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος
ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της
νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο
ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της
Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που
επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του
Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη
προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος» ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς .
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here