Παλεύει ο καλός με τον κακό εαυτό μου…

0
503

Ο καλός είναι ευγενικός, δε χαλάει χατίρι σε κανέναν, μιλάει σοβαρά, έχει απόψεις δυνατές, διεκδικεί, δίνει μάχες μέχρι τέλους, δεν εγκαταλείπει ποτέ και γενικώς, ειδικά αυτήν την εποχή με ξενερώνει αφάνταστα…

Ο κακός λέει ο,τι να ‘ναι όπου να ‘ναι, σκέφτεται ελάχιστα, είναι αφιλτράριστος, επιθετικός, πνίγεται, αντιστέκεται χωρίς λόγο, δίνει χαμένες μάχες με τεράστιο προσωπικό αντίκτυπο, δυσκολεύει τη θέση του συνέχεια, επιστρέφει χωρίς λόγο, θέλει να ξεχνάει κακές συμπεριφορές, κοροϊδεύει, συγκινείται, δυσανασχετεί με το καθετί…

Ο καλός μου εαυτός έχει θαυμαστές μόνο την οικογένειά μου, ελάχιστους φανατικούς που με αγαπούν παθολογικά, και μερικούς καινούριους που ακόμα ψάχνουν να βρουν τι πρεσβεύει.

 

Ο κακός όλους τους υπόλοιπους.

Αλλά τα πράγματα για τον κακό εαυτό μου πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τον τελευταίο καιρό χάνει τη μια μάχη μετά την άλλη, με τον καλό να είναι έτοιμος να υψώσει τη γροθιά του νικητή.

 

Γιατί το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο κακός συνεχώς μικραίνει. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται οτιδήποτε απειλήσει τα κεκτημένα τους. Θωρακίζονται ψυχικά και αποφεύγουν επιρροές που ξεπερνούν τα όρια της τυπικότητας και της ταπεινότητας.

Η κάθε προσωπική υπέρβαση τους ενοχλεί. Κάθε νέο δεδομένο που προσπαθεί να εισχωρήσει στη ζωή τους το αντιμετωπίζουν με τρόμο…

 

Ο καλός εαυτός όμως, όπως καθετί, έχει και τη σκοτεινή του πλευρά. Ο καλός εαυτός είναι ένα καταπιεσμένο πλάσμα, παραγεμισμένο με κοινωνικά σύνδρομα, μονόχνωτο, ανυπόφορο και απροσπέλαστο στα πάθη.

Αν το πολλαπλασιάσουμε επί 20 χιλιάδες περίπου, φτιάχνουμε την μικρή κοινωνία του Ωρωπού και το εκλογικό της σώμα.

Σοβαροφανής, με ανθρώπους που «σκοτώνονται» για ένα ευρώ, ανοιχτόμυαλους μόνο σ’ ο,τι αφορά τους άλλους, απαιτητικούς, χωρίς χιούμορ και με συμπλέγματα αξεπέραστα, άχρωμους, άοσμους, κοινωνικά απόντες, χωρίς πραγματική γνώση, εξαρτημένοι από την εκάστοτε διοίκηση, πάντα με αυστηρό επικριτικό ύφος να απαιτούν επιτακτικά ότι δεν κατάφεραν άλλοι για δεκαετίες έως σήμερα.

Το σύστημα επιβάλλει την επικράτηση του καλού εαυτού. Εμένα ανέκαθεν όμως με συγκινούσαν περισσότερο  τα δάκρυα του ηττημένου απ’ τη γροθιά του νικητή…

Αλλά όλοι  έχουμε την «καλή»  και τη «κακή» πλευρά μας…

Και για μένα, όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο «σφίγγουν τα λουριά» για τον κακό εαυτό μου…

Μάλλον θα ηττηθεί αλλά δε με νοιάζει…

 

Η αξία του νικημένου δίνει δόξα στον νικητή?

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here