Οι καλοί και οι κακοί.

0
620
Γράφει ο Δημήτρης Τόλιας

Με τις πρώτες κινήσεις της νέας Δημοτικής Αρχής γίνεται φανερή η επιρροή της απλής αναλογικής σε όλη τη δραστηριότητα, την οργάνωση και τους λόγους των διοικούντων και μη. Πολλούς μήνες πριν τις εκλογές είχα τονίσει με το άρθρο μου «Το Στοίχημα της Συνεργασίας»* τα όσα είναι αναγκαίο να μετασχηματίσουμε στους λόγους μας και την νοοτροπία μας προκείμενου ο Δήμος μας να διοικηθεί επαρκώς.

Μετά τις πρώτες γκρίζες, φθινοπωρινές Δευτέρες στο γραφείο, οι δάφνες του Μαΐου εξαφανίζονται. Οι αντιπολιτευτικοί λόγοι επενδυόμενοι με το χρυσό περιτύλιγμα της ελπίδας για αλλαγή μετατράπηκαν σε διοικητική πραγματικότητα, σε χαρτούρα, σε χιλιάδες αιτήματα και ανάγκες που πλημμυρίζουν το γραφείο του Δημάρχου.

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τα πρώτα βήματα της νέας αρχής. Εκείνο που με απογοήτευσε ως δημότη ήταν ο διαιρετικός λόγος και οι διχοτομικές κινήσεις ως προς την δημοτική μας κοινωνία. Προσωπικές έχθρες, ρεβανσιστικές κινήσεις και σκανδαλολογία ανακυκλώθηκαν στον λόγο ώς τροχοπέδη στην εξεύρεση λύσης για την υγιή λειτουργία του Δήμου.

Θεωρώ πως μια διοίκηση οφείλει να είναι διοίκηση για κάθε δημότη και όχι αποκλειστικά των ψηφοφόρων της. Το να τέμνεις την τοπική κοινωνία μετεκλογικά σε «εμείς» και «αυτοί», σε «δικοί μας» και «δικοί τους» μόνο έμφραγμα μπορεί να προκαλέσει στις διοικητικές διαδικασίες. Και μάλιστα σήμερα που υπάρχει ισορροπία ώς προς την αρραγή εκλογική προτίμηση.

 

Διότι φυσικά οι δημότες του Ωρωπού επέλεξαν για Δήμαρχο τον κ. Γιασημάκη ωστόσο, δεν πρέπει να λησμονούμε πως ο πρώτος γύρος, η πρώτη επιλογή ουσιαστικά των εκλογέων ανέδειξε ισοπαλία (οριακή νίκη του κ. Ρούσση). Προφανώς, για ένα σημαντικό εκλογικό κοινό ο κ. Γιασημάκης ήταν η καλύτερη «δεύτερη επιλογή», ωστόσο το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου είναι και που διαμορφώνει τις σημερινές ισορροπίες στο δημοτικό συμβούλιο.

Αυτή η ισορροπία λοιπόν θεωρώ αναγκαίο πως οφείλει να γίνει σεβαστή από διοικούντες και αντιπολιτευόμενους. Η τοπική μας κοινωνία διαιρεμένη δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά. Λόγοι που διαιρούν την κοινωνία με προσωπικό μίσος, εχθρικές επιθέσεις και εκατέρωθεν σκανδαλολογία, «κοκορομαχίες» ουσιαστικά των ανθρώπων της διοίκησης που διαιωνίζονται μέσα στα χρόνια δεν απασχολούν τον πολίτη.

Λόγοι που αρθρώθηκαν την προηγούμενη δεκαετία έχτισαν «απόλυτους εχθρούς» που εναντίον τους όλα επιτρέπονται. Η κοινωνία στον λόγο διαιρείται μανιχαϊκά, σε καλούς και σε κακούς. Αυτά όμως αφορούν τα υποκείμενα των λόγων, τους ανθρώπους των δημοτικών συμβουλίων όλα αυτά τα χρόνια. Όχι τους πολίτες.

Ο πολίτης σήμερα θέλει να δει τον τόπο του να προοδεύει, δεν θέλει να γίνει θεατής μιας πολιτικής κόντρας προσωπικού επιπέδου, απόρροια εγωιστικών φιλοδοξιών. Είναι ανάγκη η «συνεργασία» να αποβεί «υπεύθυνη» και ουσιώδης με «Πρώτα τον Δημότη» του Ωρωπού. Οι προσωπικές διαφορές ανήκουν στη σφαίρα του ιδιωτικού και δεν πρέπει να εμβολιάζονται στη δημόσια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here