Το ξεθυμασμένο άρωμα της συναίνεσης

0
560

*Γράφει ο Δημήτρης Τόλιας

Από μακριά αυτές τις μέρες παρακολουθώ έναν Ωρωπό 4 μήνες σχεδόν μετά τις εκλογές να συνεχίζει να διχάζεται με τη διχόνοια που διαρκώς σπέρνεται, να απειλεί να δηλητηριάσει τη δημοτική κοινωνία. Απόλυτοι εχθροί παντού! Ως πότε; «Ό,τι προέρχεται από εμάς είναι αγαθό και αλάνθαστο, ό,τι πηγάζει από τους απέναντι είναι κακόβουλο και βλαβερό». Παραθέτω για παράδειγμα χαρακτηριστικά στοιχεία πολιτικών λόγων:

‘’Ο ευθύς και ΑΛΗΘΙΝΟΣ (γιατί μόνο τέτοιος μπορεί να αλλάξει την καταστροφική πορεία του δήμου) λόγος του δημάρχου’’ (Μάχιμη Πόλη, 16/10)

-‘’ δεν έχουν βρει μια κουβέντα συγνώμης, όχι από την νέα δημοτική αρχή, αλλά από τον λαό του Ωρωπού’’ (Oroposvoice, 11/10)

Ένα αγιογράφημα και μια δαιμονοποίηση. Η πολιτική ωστόσο δεν χαράσσεται με τη θεώρηση της κοινωνικής πραγματικότητας ως πεδίο αναπαράστασης του κακού και του καλού. Τον λαό δεν αφορούν οι κόντρες αλλά τα έργα. Δεν είναι πολιτική τακτική η δίωξη της αντιπολίτευσης για οποιονδήποτε λόγο. (Ο Μητσοτάκης το ‘89-‘93 απέτυχε, ο Τσίπρας με την Novartis το ‘18 δεν πέτυχε, έχασε τις εκλογές από αυτούς και υπάρχουν πολλά παραδείγματα ακόμα.)

Θα περίμενε κανείς να δει την νέα Δημοτική αρχή μετά την εκλογική της νίκη να επιχειρεί να αφήσει το στίγμα της στον τόπο. Να φέρει ορισμένες νέες πρωτοβουλίες, νέες προτάσεις για τον Δήμο, να καλλιεργήσει ως εξουσία πλέον ένα πνεύμα συνεργασίας που θα αντανακλά μια δημοτική κοινωνία περισσότερο ενωμένη, τουλάχιστον από όσο διχασμένη βρίσκεται σήμερα.

Δεν μπορώ πολιτικά να ερμηνεύσω τον ρεβανσισμό που επιδεικνύει η νέα αρχή.  Έχοντας νικήσει στις εκλογές, διαθέτοντας τα μέσα να αφήσει το στίγμα της, επιλέγει να κατρακυλά στο πηγάδι των παθών της. Και τα αποτελέσματα είναι να ηττάται στα δημοτικά συμβούλια και μαζί με αυτή να ηττάται μια ολόκληρη κοινωνία.

“Χτίζουμε μια κατηφόρα για να πέσουν οι ”εκείνοι”, οι απόλυτοι εχθροί και δεν φοβόμαστε αφού ”εμείς” είμαστε οι απόλυτοι καλοί και δεν πέφτουμε”.

Μα όμως, ο νόμος της βαρύτητας, η πραγματικότητα τους τραβά κάτω, τους κάνει να κατρακυλούν στην κατηφόρα που έχτισαν οι ίδιοι. Οδηγούνται σε πολιτικό αδιέξοδο, κατευθύνουν ένα δημοτικό συμβούλιο στο έμφραγμα. Δεν μπορείς να χτίζεις παντού εχθρούς, είναι τόσο λαθεμένη τακτική και θα αποβεί μοιραία για την πορεία του Δήμου πολιτικά και κοινωνικά τα επόμενα χρόνια.

Για όλα φταίνε οι εχθροί όχι εμείς! Και μια ολόκληρη αντιπολίτευση, 3 παρατάξεις προσπαθούν να τους εξηγήσουν πως έχουν κάνει ορισμένα λάθη στον τρόπο διαχείρισης των ζητημάτων. Δεν είναι και τόσο κακό αυτό. Το πρόβλημα είναι η αδιαλλαξία. Το γεγονός ότι το πάθος τους τυφλώνει και δεν υπάρχει παραδοχή και διάθεση συνδιαμόρφωσης ώστε τέτοια λάθη να αποφεύγονται.

Δεν υπάρχει κανένα μακροπρόθεσμο πλάνο, εικάζω.   Ένας προγραμματισμός που πάνω στην συναίνεση να χτίσει τον Ωρωπό του αύριο. Δεν ξέρω εάν έχει συνειδητοποιήσει η νέα αρχή πως πλέον είναι εξουσία, διοίκηση και όχι αντιπολίτευση. Όσες εκδηλώσεις και αν κάνει για εσωτερική νομιμοποίηση της απραγίας και όσες γραμμές και αν γραφτούν οφείλει η νέα διοίκηση να συνειδητοποιήσει πως έχει κερδίσει τις εκλογές και για 4 χρόνια πρέπει να διοικήσει τον Δήμο.

Πως θα το κάνει αυτό χτίζοντας τείχη, εχθρούς σε μια μικρή κοινωνία; Είναι αναγκαίο να κάνει το νοητικό άλμα, να υπερκεράσει τομές εχθρών-φίλων και να παράξει εμπιστοσύνη και συναίνεση.

Δεν είναι δυνατόν να έρθει η πρόοδος με μια κοινωνία διαλυμένη από την πολιτική εξόντωση. Και το ζητώ ως ένας απλός δημότης που αγαπάει τον τόπο. Αν όχι σαν συμβουλή, γιατί ποιος είμαι για να δίνω συμβουλές, αλλά ως παράπονο, ως αγανάκτηση.

Τώρα τι να πω, αν έχει βρει κάποια νέα φόρμουλα, μια νέα πολιτική θεώρηση που μέσα από το χάος των παθών που καλλιεργεί κατορθώσει να διοικήσει ορθώς θα μιλάμε σίγουρα για μια καινοτόμα μεταδημοκρατική πολιτική στρατηγική. Σε πεδία διχαστικά λειτούργησαν μονάχα εξουσίες φονταμενταλιστικές, που πρότασσαν το αλάθητο του θεού, όποιο όνομα και αν είχε. Σίγουρα ο νέος Δήμαρχος δεν είναι θεός όπως και η νέα αρχή. Η νέα αυτή αναμάγιευση ωστόσο, η αναγωγή σε ένα παιδικό παραμύθι καλών και κακών δεν θα βοηθήσει την νέα αρχή να γλυτώσει το χαστούκι της απλής αναλογικής, της δημοκρατίας, της απρόβλεπτης πραγματικότητας και εν τέλει των πολιτών που ζητούν όσο ποτέ την συναίνεση και όχι τα εγωιστικά πάθη των διοικούντων.


Δημήτρης Τόλιας

Γεννήθηκε το 1998 και μεγάλωσε στον Ωρωπό Αττικής. Είναι προπτυχιακός φοιτητής του τμήματος Πολιτικών Επιστημών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενώ έχει φοιτήσει και για ένα έτος στο ίδιο τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι λάτρης της πολιτικής ιστορικής ανάλυσης και έρευνας. Ασχολείται με την ανίχνευση της διαδικασίας διάδοσης και τις επιδράσεις των πολιτικών ιδεών στην κοινωνία τόσο στο παρελθόν όσο και φυσικά στο σήμερα.


 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here