Διχάζοντας μια ολόκληρη κοινωνία…

0
381

Ένα απίστευτο επικοινωνιακό πογκρόμ, ζούμε τον τελευταίο μήνα, από τα μέσα επώνυμα και ανώνυμα που εκπροσωπούν την Νέα Δημοτική Αρχή. Δίνουν την εντύπωση στον λαό και τους δημότες του Ωρωπού πως δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο στις λίγες ημέρες διακυβέρνησης τους παρά μόνο στο να προσπαθούν να «ξεθάβουν και να αποκαλύπτουν» στοιχεία σχετικά με την διαχείριση της προηγούμενης Δημοτικής Διοίκησης. Σε αυτήν τους την προσπάθεια αδιαφορούν πραγματικά για συνειδήσεις ανθρώπων και οικογενειών τους που είχαν την κακή τύχη και συνεργάστηκαν με την προηγούμενη Αρχή, επιχειρήσεις που λειτουργούν για πολλά χρόνια στον τόπο μας και επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στον Δήμο μας.

Προς το παρόν δεν θα ασχοληθούμε με τα «αδιάσειστα και συνταρακτικά στοιχεία, που ξεδίπλωσαν τον λαβύρινθο των ημερών του κυρίου Ρούσση  και άνοιξαν την πόρτα των αποκαλύψεων», όπως γραφεί η συμπαθής ομάδα της ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ του OROPOSVOICE.

Περιμένουμε να σταματήσει όλος αυτός ο βόρβορος των σκηνοθετημένων αποδείξεων, για όλα τα θέματα που καταπιάνονται  και ύστερα για ένα-ένα θα αποδεικνύουμε το μέγεθος της υπερβολής και του λαϊκισμού που τους διακατέχει.

Προς το παρόν θα τους αφήσουμε να εκτίθενται καθημερινά και όταν θα αρχίσουν να ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του τόπου μας, αντιλαμβανόμενοι πως πρέπει να διοικήσουν, θα τους απογυμνώνουμε για όποιο ζήτημα απασχόλησαν την κοινωνία και την κοινή γνώμη και μάλιστα πανηγυρικά!  ΥΠΟΜΟΝΗ…

Ένα ερώτημα όμως πραγματικά μας δημιουργήθηκε… για όλα αυτά που καταγγέλλουν καθημερινά. Πέντε χρόνια στην αντιπολίτευση, δεν γνώριζαν; Δεν αντελήφθησαν όλα αυτά που σήμερα καταγγέλλουν και ενοχοποιούν ανθρώπους και συνειδήσεις; Δεν είχαν γνώση της «ασφυκτικής κατάστασης» που περιγράφουν μελοδραματικά και μάλιστα με κινδύνους χρεοκοπίας, μνημονίου, επιτήρησης και άλλα μυθεύματα που ακούμε καθημερινά;

Εάν όχι, τότε μιλάμε για πλήρη ανικανότητα! Αυτό όμως θα φανεί πολύ σύντομα… είπαμε ΥΠΟΜΟΝΗ.

 

 

 

 

 

 

Θα ασχοληθούμε όμως με την κοινωνική υπόσταση της συγκεκριμένης πολιτικής.

Κάποτε υπήρξε το τοίχος του μίσους. Το τείχος των Γερμανών που συμβόλιζε την αρχή μιας κοινωνίας «άλλης». Εκεί που στο σημείο αυτό όσοι άνθρωποι ήθελαν να ζήσουν ελεύθεροι σκοτώνονταν από τα πυρά των δυνάμεων ασφάλειας του σιδηρόφρακτου καθεστώτος, στη προσπάθεια τους να το υπερπηδήσουν. Εκεί που ξεκίναγε ή τελείωνε,  η ελευθερία της έκφρασης, της γνώμης, της επιλογής.

Σήμερα στην κοινωνία μας κάποιοι παραμένουν σε εκείνη την εποχή που υψώνονται τείχη. Που υψώνονται τείχη για να καλλιεργήσουν συνειδήσεις. Για να αναβιώσουν τα κόμπλεξ κατωτερότητας που διέπουν το ελαττωματικό εγώ τους. Που ικανοποιούν έτσι το σύνδρομο του αταβισμού, του κατηγόρου της δεύτερης γενιάς. Που βλέπουν ένα τείχος ως μοχλό πίεσης, για να ορίσουν, να διχάσουν, να μετοχοποιήσουν  και να μεγαλώσουν τη αναγκαιότητα της ύπαρξης τους. Που βάζουν το θεμέλιο λίθο για τη δημιουργία του, πάνω σε θεωρίες συνωμοσιών, απατεώνων, καταχραστών και κυρίως αοράτων εχθρών, αδιαφορώντας για την κοινωνική τους υπόσταση. Αυτοί όλοι λοιπόν μόνο σε μια κοινωνία που υπάρχει ένα τείχος μπορούν να μιλούν για πάρτι κατασπατάλησης, κακοδιαχείριση, ανικανότητα, καταστροφή, όλεθρο, και κλειστές ομάδες.

Να το παίζουν αγανακτισμένοι χωρίς κανένα κόστος, για καταστάσεις που έζησαν και ήταν υποχρεωμένοι να ελέγχουν, να μη συναινούν πουθενά γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν να συγκαλύψουν την ανικανότητα και την αδυναμία διοίκησης και στρατηγικής.

Μόνο αν υπάρχει τείχος μπορείς να πεις με ευκολία, δεν φταίμε εμείς, αλλά οι άλλοι, αυτοί οι κακοί που προηγήθηκαν, αυτοί που άφησαν έρημο και καμένη γη. Κι αν δεν υπάρχει τείχος τότε στο χέρι σου είναι να το φτιάξεις…

Να το φτιάξεις εκμεταλλευόμενος λαϊκίστικες συμπεριφορές. Να το φτιάξεις κάνοντας το τσάμπα μάγκα. Να το φτιάξεις με απειλές, ή με φήμες μέσω διαδικτύου και ανοικτών συγκεντρώσεων με κατευθυνόμενες ερωτήσεις από πληβείους και διαφόρων ειδών διώκτες.  Με ανέξοδους εκβιασμούς. Με υψωμένη τη γροθιά, είτε τη δεξιά τη πατριωτική, είτε την άλλη την αριστερή τη φιλολαϊκή με τα πανό και τις ντουντούκες των σοβιέτ, που τα οδηγεί και τα κατευθύνει πάντα κάποιος  αρχισυνδικαλιστής, και στην περίπτωση μας ο γνωστός ξύλινος πάτρωνας αιμοδιψής πολιτικός διαμορφωτής.

Μπορείς να φτιάξεις ένα τείχος αν διχάσεις μια κοινωνία, αν δηλητηριάσεις κάθε υποψία για διάλογο, αν βάλεις τη ταμπέλα του προδότη και του καταχραστή στον συνομιλητή σου, όταν με τη ρητορική σου καλλιεργείς ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα. Σε μια κοινωνία που το έζησε και στο παρελθόν και το πλήρωσε, αλλά από ότι φαίνεται ποτέ δε ξεπέρασε τα τραύματα που της άφησε.

 

 

Το δύσκολο λοιπόν δεν είναι να το φτιάξεις, να το υψώσεις και να στηρίξεις ένα τέτοιο τείχος. Το ζήσαμε όταν η μίση Ελλάδα κυνηγούσε την άλλη μίση και την εξόριζε στη Μακρόνησο. Το ζήσαμε με τον Αυριανισμό και τον διωγμό δικών μας και δικών τους παιδιών, που ακλουθεί κατά γράμμα η Νέα Δημοτική Αρχή.

Το ζούμε στις μέρες μας σήμερα, που έγιναν όλοι οικονομολόγοι και κατηγορούν ο ένας τον άλλον με τέχνη και λαϊκισμό που θα ζήλευε μέχρι κι ο Μάο. Το δύσκολο λοιπόν είναι να βρεις το πώς θα ρίξεις, το πώς θα γκρεμίσεις το δικό σου τείχος. Εκείνο που δε σε αφήνει να δεις τη πραγματική αλήθεια. Μια αλήθεια που οι οπορτουνιστές και οι καιροσκόποι που έχεις τριγύρω σου, εκμεταλλεύονται πάντα εις βάρος των άλλων.

Αλλά ακόμα πιο δύσκολο και από αυτό, είναι να επιστήσεις την συναίνεση και την εμπιστοσύνη. Να πάψεις να προσπαθείς να διαιρέσεις μια ομάδα που ενώ την κορόιδεψες με υποσχέσεις που αθέτησες, με δηλώσεις που υπέγραψες και δεν τήρησες, σήμερα να τους εγκαλείς επικαλούμενος τον πατριωτισμό τους.

Κυοφορείται το μίσος, την εχθρότητα, την εμπάθεια. Με αυτήν πορεύεστε τις λίγες ημέρες που διοικείται και ψάχνετε να βρείτε συνενόχους στην μικρή μας κοινωνία. Ανθρώπους με πραγματικό ενδιαφέρον που θα πιστέψουν τους διχαστικούς λόγους και την δολερή διχόνοια που επικοινωνείτε καθημερινά.

Όταν όμως θα έχετε κουράσει και τα επιχειρήματα σας θα πέφτουν καθημερινά, διότι ο κόσμος εσάς έκρινε σαν ικανούς, τότε θα πρέπει να αλλάξετε ρητορική. Και τότε δεν θα υπάρχει άλλη πίστωση χρόνου. Θα πρέπει να αποδείξετε τον λόγο υπάρξεως και παρουσίας σας.

Και ο χρόνος περνά πολύ γρήγορα.                                                                  

Και ο κόσμος κουράζεται γρήγορα και έχει συνεχείς απαιτήσεις.                   

Και δεν έχει ανοχή.                                                                                                

Και ελάχιστα ενδιαφέρεται για όσα προσπαθείτε να περιγράψετε.                            

Και είναι αμείλικτος τιμωρός και αυστηρός κριτής!

Και τότε έρχεται ο λογαριασμός…

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here