Η δυσπροσάρμοστη ανοχή στην ασυνεννοησία

0
708

*Γράφει ο Δημήτρης Τόλιας

Σήμερα διάβασα ένα άρθρο σε μια ιστοσελίδα του Ωρωπού που εκτιμώ. Διαφωνώ με ένα επιχείρημα που τίθεται στο τραπέζι του διαλόγου, το οποίο διαρκώς αναπαράγεται και είναι άρδην διαστρεβλωτικό της δημοκρατικής αρχής. Ο λόγος αυτός προκύπτει όπως είναι λογικό από την έλλειψη εξουσίας που στερείται η νέα δημοτική αρχή στα δημοτικά συμβούλια καθότι σύσσωμη η αντιπολίτευση καταψηφίζει τις εισηγήσεις της αρχής. Κατανοώ την αιτία, αλλά διαφωνώ πολύ και αποφάσισα να γράψω μερικές σκέψεις καθώς με ανησυχούν τα συμφραζόμενα που αναδύονται από τον πολιτικό λόγο της νέας αρχής.

Το επιχείρημα που αναπαράγεται είναι το εξής: «Το δεύτερο μήνυμα που δόθηκε προς την παράταξη Καμπιώτη ήταν να στηρίξει τη διοίκηση Γιασημάκη. Όχι όποια διοίκηση προκύψει». Το παραπάνω παραβιάζει την δημοκρατική αρχή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η παράταξη Καμπιώτη έλαβε 2000 ψήφους ώστε να διαθέτει 5 έδρες και να πράξει όσα θεωρεί επωφελή για τα συμφέροντα των πολιτών. Κανένας νόμος δεν αναφέρει τον παραπάνω ισχυρισμό. Εκτός και αν ο κ. Καμπιώτης στο προεκλογικό του πρόγραμμα υποσχόταν είτε συνεργασία με τον κ. Γιασημάκη είτε με όποια διοίκηση προκύψει. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έγινε. Επομένως, δεν προκύπτει οποιαδήποτε υποχρέωση των συμβούλων του κ. Καμπιώτη να στηρίξουν την αρχή. Η συναίνεση τους είναι κάτι που πρέπει να κερδηθεί.

Αυτή είναι και η ουσία της απλής αναλογικής. Στον Ωρωπό, την συναίνεση έχει καταφέρει ωστόσο να συγκεντρώσει σύσσωμη η αντιπολίτευση και όχι η δημοτική αρχή. Οι τρείς παρατάξεις, 25 εκλεγμένοι δημοτικοί σύμβουλοι με μόνη υποχρέωση να ψηφίζουν τις προτάσεις που κρίνουν επωφελέστερες για τον τόπο (και όχι να συνεργάζονται υποχρεωτικά με τον Α ή τον Β) εκ των πραγμάτων δεν εμπιστεύονται την νέα αρχή. Η εμπιστοσύνη κερδίζεται.

Με το να προβαίνει η δημοτική αρχή σε τέτοιες εκτροπές, να μην καταγράφει τις εισηγήσεις της αντιπολίτευσης παρουσιάζοντας τες ως απλά «όχι» στην δημαρχιακή εισήγηση, τι ακριβώς περιμένει; Με το να λέει προεκλογικά στην Μαλακάσα πως θα διώξει τους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας (που δεν έχει καμιά εξουσία γι’ αυτό) λες και είναι σαλβινική ακροδεξιά, ποιος θα την πάρει στα σοβαρά;

Το γεγονός ότι και οι 25 της αντιπολίτευσης έχουν συσπειρωθεί παρουσιάζει αφενός την ανικανότητα της νέας αρχής να παράξει κλίμα συναίνεσης και να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και αφετέρου αναδεικνύει την ουσία της απλής αναλογικής. Το νέο αυτό σύστημα καθιερώθηκε προκειμένου ο Δήμαρχος να μπορεί να περιορίζεται από την λαϊκή ετυμηγορία. Και εδώ ερχόμαστε στο πρώτο μήνυμα που αναφέρει το εν λόγω άρθρο του Oroposavrio. Εδώ παρατηρούμε την ρητορική της ανισορροπίας στο επιχείρημα. Υπερτονίζουμε την 2η Κυριακή που ενισχύει τον ισχυρισμό μας, ωστόσο μειώνουμε την αξία της 1ης Κυριακής.

Την πρώτη Κυριακή ο κόσμος έκρινε ακραιφνώς πως θέλει να κυβερνηθεί ο Δήμος. Δεν θα πω ότι ο κ. Ρούσσης νίκησε γιατί αυτό είναι περισσότερο «Χ». Ισοπαλία. 17-17. Τη δεύτερη Κυριακή οι ψηφοφόροι επέλεξαν το δε μη χείρον. Εμφατική λαϊκή εντολή θα ήταν εφόσον θα υπήρχε σαφής επικράτηση του κ. Γιασημάκη από την Α’ Κυριακή. Εδώ όχι μόνο δεν επικράτησε, έχασε κιόλας! Ήταν δεύτερος.

Την 2η Κυριακή, Δημοκρατικά ο κόσμος ανέδειξε Δήμαρχο τον κ. Γιασημάκη, όχι εμφατικά. 3,8% πάνω από την πλειοψηφία δεν είναι εμφατική νίκη. Εμφατική νίκη ήταν πχ του Ζέρβα στη Θεσσαλονίκη (17% πάνω από την πλειοψηφία με ανατροπή στον δεύτερο γύρο). Και όμως ο συγκεκριμένος με μόλις 7/49 έδρες που κέρδισε, σήμερα έχει πείσει έναν ικανό αριθμό συμβούλων και διοικεί επαρκώς την συμπρωτεύουσα. Γιατί η διοίκηση του κ. Γιασημάκη με 17/41 δεν τα έχει καταφέρει; Δεν σας προβληματίζει; Πρέπει κατ’ ανάγκην να ευθύνεται η απλή αναλογική ή να φταίει ο Καμπιώτης; Το νέο σύστημα έχει στόχο το Συμβούλιο να αποτελεί ένα ικανό θεσμικό αντίβαρο σαν νομοθετικό και εποπτικό σώμα έναντι του Δημάρχου στο πολιτικό σύστημα του Δήμου.

Την κατάσταση αυτή την έχω προβλέψει από τον Νοέμβρη. Μάλιστα το ίδιο site χρησιμοποίησε τότε ως επιχείρημα στην έκκληση μου για παροχή συναινετικών λόγων από την νέα αρχή ότι «ο κ. Ρούσσης όταν διοικούσε δεν ήταν συναινετικός». Εγώ πρώτον δεν εκπροσωπώ κανέναν με τα γραφόμενά μου πέραν του εαυτού μου. Δεύτερον, τι μας ενδιαφέρει τι έκανε ένας παλαιότερος Δήμαρχος, με ένα πλειοψηφικό σύστημα. Η απλή αναλογική ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο καθιερώθηκε για να ζητά τη συναίνεση που τόσα χρόνια δεν υπήρχε! Με απλή αναλογική έγιναν μόνον οι τελευταίες δημοτικές εκλογές. Συνεπώς, ζωτική αναγκαιότητα για συναίνεση υπάρχει τώρα από την αρχή του κ. Γιασημάκη. Τρίτον, θυμάμαι τον κ. Γιασημάκη να δηλώνει πως «Εγώ δεν είμαι Ρούσσης».

Όσες εκκλήσεις και αν έκανα ώς πολίτης το φθινόπωρο μέσα από τα άρθρα μου για να αρχίσει η νέα αρχή να ακούσει και να συναινεί έπεσαν στο κενό. Και τι έχει καταφέρει τώρα; Να στρέψει ένα δημοτικό συμβούλιο απέναντι της. Είναι πραγματικό κατόρθωμα. Και αντί να πάρουν το μήνυμα της συναίνεσης προβαίνουν σε αντιδημοκρατικές διαδικασίες εκτροπής που μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα συναντάς. Παράλληλα παράγονται και τα παραπάνω διαστρεβλωτικά επιχειρήματα. «Ο Καμπιώτης πρέπει να συναινέσει γιατί γι’ αυτό εξελέγη!».

Ας μην χάνουμε το μυαλό μας. Ο κ. Καμπιώτης το μόνο που έχει να κάνει όπως και κάθε σύμβουλος είναι να ψηφίζει κατά συνείδηση για το καλό του τόπου. Η παράταξη Γιασημάκη είναι στην εξουσία. Και η εξουσία οφείλει να παράγει εμπιστοσύνη. Να δείχνει σημεία ειλικρινούς συναίνεσης. Φοβάμαι για το πού οδηγείται ο τόπος από την ακαμψία της νέας αρχής. Από την έλλειψη εξουσιαστικής αυτοκριτικής και παροχής διαπιστευμάτων συνεννόησης. Με ανησυχούν ακόμη, οι ερμηνείες που δίνει σχετικά με την οριακή κατάσταση που έχει περιέλθει ο πολιτικός ανταγωνισμός. Απουσιάζει η παραδοχή των λαθών και αναζητούνται στον λόγο αιτιάσεις που πλασματικά ερμηνεύουν τα δεδομένα. Η νέα αρχή επιλέγει να διαιωνίζει το πολεμικό κλίμα και όσο δεν κατανοεί τη λάθος ρότα που έχει πάρει το πλοίο δεν πρόκειται να την αλλάξει ενωρίς, προτού βρεθεί στα βράχια της ασυνεννοησίας.

Με εκτίμηση.


Δημήτρης Τόλιας

Γεννήθηκε το 1998 και μεγάλωσε στον Ωρωπό Αττικής. Είναι προπτυχιακός φοιτητής του τμήματος Πολιτικών Επιστημών στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενώ έχει φοιτήσει και για ένα έτος στο ίδιο τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης. Είναι λάτρης της πολιτικής ανάλυσης και έρευνας. Ασχολείται με την ανίχνευση της διαδικασίας διάδοσης και τις επιδράσεις των πολιτικών ιδεών στην κοινωνία τόσο στο παρελθόν όσο και φυσικά στο σήμερα.

 


 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here