ΕΝΟΧΛΕΙ ΚΑΤΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΟΥΛΕΥΕΙ, ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΘΕΤΑΙ

0
186

Αντιλαμβάνομαι ότι λέξεις, έννοιες και εικόνες όπως “προγράμματα απεξάρτησης” ή “θεραπευτικές κοινότητες” δεν είναι ό,τι φιλικότερο στον πυρήνα των αξιών μιας συντηρητικής κυβέρνησης. Μπορεί να φαντάζουν πολύ συμμετοχικά, ιδεολογικά ασταθή (ως και επικίνδυνα) & άλλα τέτοια.

Αυτά όλα τα καταλαβαίνω: πιθανώς για έναν μέσο ψηφοφόρο ενός κόμματος σαν κι αυτό που κυβερνάει όλα αυτά να είναι πεταμένα χρήματα και “θολοκουλτουριάκες” πρακτικές εναλλακτικού τύπου. Είναι σαν να βλέπω μπροστά μου ανθρώπους σε καφενεία να σαρκάζουν δομές σαν το ΚΕΘΕΑ και να απορούν για ποιό λόγο να υπάρχουν, αφού “οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι του εαυτού τους κι αν θέλουν να αυτοκαταστρέφονται γιατί να τους πληρώνουμε εμείς;”…

Από την άλλη, στον δεξιό χώρο δεν ενδημούν μόνο τέτοιες ατομικιστικές, αντικοινωνικές αντιλήψεις αλλά (έστω και μειοψηφικά πλέον) αντιλήψεις ενός κράτους που έχει χρέος να προστατεύει τα “παιδιά του” που παραστράτησαν ώστε να τα φέρει στον ίσο δρόμο έστω και με πατερναλιστικό τρόπο.

Όπως λοιπόν περίμενα – ενίοτε μάταια – από ψηφοφόρους της Αριστεράς να ασκούν κριτική σε άφρονες κυβερνητικές πρωτοβουλίες της ‘δικής τους’ κυβέρνησής, έτσι περιμένω – πιθανώς μάταια πάλι- να ακούσω από κάποιους τέτοιους εχέφρονες συντηρητικούς που πιστεύουν ότι το κράτος έχει ένα χρέος προστασίας μια στοιχειώδη αντίρρηση ως προς την σκοπιμότητα διάλυσης μιας κατά γενική ομολογία πετυχημένης δομής σχεδόν σαράντα ετών από την κυβέρνηση.

Εδώ λοιπόν έχουμε δύο τινά, το ένα χειρότερο του άλλου: ή στην κυβέρνηση “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”, δεν ξέρουν τι κάνουν ή μάλλον τους είναι αδιάφορο τι κάνουν, ή – το δυστυχέστερο και πιθανότερο – ότι ξέρουν τι κάνουν και το κάνουν ακριβώς επειδή ενοχλούνται από ένα επιτυχημένο παράδειγμα δημόσιας συμμετοχικής δράσης στον αγώνα για την επεξάρτηση των ανθρώπων.

Ενοχλούνται από κάτι που δουλεύει δηλαδή κι όχι από κάτι που κάθεται.

Η περικοπή της ακαδημαϊκής και θεραπευτικής εμβέλειας του ΚΕΘΕΑ και η μετατροπή του σε μια γραφειοκρατική καρικατούρα είναι από τις πιο ολέθριες νομοθετικές πρωτοβουλίες των τελευταίων ετών. Ενάντια στην πρωτοβουλία αυτή ανέμενα – και ακόμη αναμένω – να ακούσω μια ή δύο φιλοκυβερνητικές φωνές, από αυτές που πάντα (όχι μόνο τώρα) με παρρησία λαλούν στα εύκολα.

Αναμένω να ακούσω “συμπαράσταση στο ΚΕΘΕΑ”.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here