Ρόδο μου ρόδο…αμάραντο

0
164

Σήμερα τα λόγια είναι φτωχά!

Ο τελευταίος «παγκόσμιος Έλληνας» έφυγε από κοντά μας για την γειτονιά των αγγέλων.

Ο άνθρωπος που μαρτυρώντας στον τόπο μας, κατάφερε με τα τραγούδια του να τον κάνει ξακουστό, στα πέρατα της γης. Η ελάχιστη υποχρέωση αλλά και άμεση αναγκαιότητα των συμπολιτών μας και ειδικότερα αυτών που προΐστανται των τοπικών αρχών, παραμένει η ανάδειξη του «Μουσείου Δημοκρατίας» προ τιμήν του, θυμίζοντας στο ελάχιστο την προσφορά του στο παρελθόν αλλά και το μέλλον αυτού του τόπου…

Μέσα από τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη μάθαμε την ιστορία αυτής της χώρας. Όχι μόνο την πολιτική ιστορία, αυτή των στενών γεγονότων. Την κοινωνική ιστορία. Γνωρίσαμε για το πώς ζούσαν οι άνθρωποι σε αυτή την κοινωνία. Ο Θεοδωράκης φώτισε τις βροχερές φτωχογειτονιές της Δραπετσώνας, τα στενά σοκάκια, τους μεγάλους καημούς και τα παράπονα των ανθρώπων που ζούσαν μόνο τα Σαββατόβραδα, τον βασιλικό και τον ασβέστη στις γειτονιές, τον πόνο στην ψυχή της μάνας όταν έβλεπε τον γιό να φεύγει με πίκρα στα ξένα. Έψαξε τον ήλιο της δικαιοσύνης στα μπουντρούμια του φασισμού και σήμανε μια θερινή νύχτα στο Φάληρο το 74′ τις καμπάνες που μια κοινωνία σιωπηλά περίμενε για χρόνια. Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη θα ηχεί για πάντα γύρω μας.

Δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ. Δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ.

Αθάνατος…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here